Hallo,

ik wil jullie nog even laten mee geniet van een aantal prachtige foto’s van UB. Ik denk dat de meeste foto’s vanzelf spreken. De vierde foto heb ik overigens niet gemaakt. Hij is gewoon mooi.

Groetjes Hilde

Hallo,

Zittend achter mijn computer thuis schrijf ik jullie het vervolg van mijn belevenissen van vorige week.

Donderdag werden we (ik geloof erg vroeg…) gewekt door één van de studenten. Zij vertelde dat de staf was vertrokken en dat we zelf de weg naar huis moesten vinden. Nu is dat voor mij niet zo moeilijk, ik hou van kaarten en had de weg de dag ervoor al uitgedacht. Maar… er bleek een boodschap voor ons te liggen dat we naar een specifiek punt moesten lopen. Mmmm, wat zou dat nou weer betekenen? Na een lekker ontbijt met granola en warm water met melkpoeder (is niet al te gek), ging onze groep uiteraard weer als laatste groep op pad. Nadat we eerst wat plezier gemaakt hadden bedachten we dat we onze traditie in ere moesten houden en als eerste weer aankomen op de plek van de bestemming. Dat betekende dat we er vaart achter zetten moesten. Gelukkig ging het met name bergafwaarts en we renden als berggeiten door de bossen, met onze backpack op de rug. Ach dat gewicht voel je op een gegeven moment ook niet meer… Uiteraard lukte het ons om de andere groepen in te halen en we kwamen, na anderhalf uur wandelen en rennen, op de plek van bestemming. Een half uur eerder dan de eerst volgende groep. Dat gaf ons natuurlijk een goed gevoel. Maar later bleek dat de groep achter ons verdwaald was. Nou ja, dat laten we maar buiten beschouwing

Het verzamelpunt was op een plek ongeveer 12 kilometer van Tauernhof. En wat we al vreesde bleek waarheid: de resterende kilometers moesten we rennen. Een soort wedstrijd. Natuurlijk zonder backpack en met trimschoenen aan. Maar dan nog. Voor degenen die mij niet zo goed kennen: rennen is ABSOLUUT niet mijn hobby en ik ren niet langer dan 200 meter achter elkaar. Maar ja, er zat niks anders op… Ik hoopte heel hard dat mijn conditie, door de vier weken in de bergen, een stuk verbeterd was, zodat het niet al te zwaar zou worden. We startten allemaal tegelijk. Ik hield in, beter langzaam beginnen, er lagen nog 12 kilometers voor mij. Ik liep samen op met Sarah. Op een gegeven moment moesten we een heuvel op rennen. Dat heb ik maar lopend gedaan. Ik kan behoorlijk snel lopen, dus ik verloor er niet al te veel tijd mee. Ik geloof dat mijn lopen bijna zo snel was als mijn rennen, maar goed. Vervolgens weer rennen… 2/3 van de rit ging prima (dat is al 8 kilometer!!!!!). Daarna werd het pittiger en heb ik een stuk snel-gelopen. De laatste twee kilometer was weer prima. Ik rende Sarah achterop (ik had haar verloren bij de eerste heuvel) en samen renden we tot het einddoel. Onze tijd: 1.15 uur. Persoonlijk vond ik dat een enorme prestatie eigenlijk. Daarna waren mij benen wel een tijdje van rubber, maar goed. Er stond lekker fruit voor ons klaar: watermeloen, nectarines en bananen. Chochola en water. Goed om weer op krachten te komen.

De rest van de dag hadden we vrij. Omdat het zo warm was gingen we met bijna de hele groep richting de rivier om in het water te springen. Ongeveer 10 meter hoog. Heerlijk verfrissend dat water uit de bergen. ‘s Avonds was het tijd voor de ‘hotseat’. Elk persoon uit de groep moet een keer op deze stoel zitten en dan moeten al de anderen wat over deze persoon gaan zeggen. Positieve dingen, dingen om te bemoedigen of aan te moedigen en dingen waar mensen nog aan moeten werken. Een beetje eng, want meestal zeg je niet ze recht voor z’n raap wat je van andere denkt. Maar het was echt een goede avond. Iedereen was heel openen en ik, en de anderen met mij, hoorde leerzame en bemoedigende dingen. Ik ga ze hier niet op schrijven, wil je ze weten dan vraag je het maar een keer persoonlijk .

Vrijdag hadden we 2 lectures, een persoonlijk gesprek met je teaminstructeur en verder vrije tijd. Tijd om nog door te brengen met de mensen die ik in de afgelopen 4 weken aardig goed heb leren kennen. ‘s Avonds hadden we een heerlijke feestelijjke maaltijd en werden certificaten uitgereikt. Een prachtige afsluitingsdienst. En vervolgens was het zaterdag afscheid nemen. Dat is en blijft niet leuk. Vooral dag zeggen tegen mensen die je vrienden zijn geworden in die 4 weken. Met de wetenschap ze misschien nooit meer te zien.

De laatste dag in Tauernhof waren echt nog genieten. Met Elisabeth ben ik nog een dag wezen wandelen. We hadden besloten naar 3 meren te wandelen. Toen we eenmaal onderweg waren bedachten we dat het leuk zou zijn om alle drie tegelijk op een foto te hebben, zo van de bovenkant. Uiteindelijk bleek dat we daarvoor tot 2.347m moesten lopen. We waren begonnen bij 1.150m. Ach als je eenmaal onderweg bent maakt het ook niet meer uit hé. De weg naar beneden was wel pittig voor onze knieen. De dag erna konden we dat goed voelen wanneer we de trap naar beneden liepen. Maar verder was het een mooie dag. En ik heb ervan genoten nog een dag met Elisabeth door te brengen. Mijn ‘zusje’ (11 jaar leeftijdsverschil) met wie ik 10 maanden samen gewerkt en geleefd heb, letterlijk in dezelfde kamer. Ik ga haar zeker missen…

Gisteren was het tijd om afscheid te nemen. Daar wijd ik maar geen woorden aan. De treinreis werd opgevrolijkt door 2 kleine kinderen met wie ik gekletst, getekent en gespeeld heb. Leuke afleiding… Thuisgekomen bleken mijn zussen mijn huis ‘toegetakeld’ te hebben. Echt een verrassing. Dat had ik niet verwacht. Een leuke manier van thuiskomen En nu ga ik een beetje acclimatiseren.

Ik wil iedereen bedanken voor de mails, de post en de reacties op mijn weblog. Ik had helaas niet de mogelijkheid om iedereen persoonlijk terug te schrijven. Maar weet dat elke kaart en elk woord zeer gewaardeerd is door mij. Hoewel ik in Oostenrijk was heb ik vele gedachten aan jullie gehad en ik hoop zo goed mogelijk de draad hier weer op te pakken in het contact met velen van jullie.

Ik dank de Heere God voor de geweldige en gezegende tijd die ik heb gehad in Tauernhof. Het is echt een gezegende plek. Ik kan jullie aanraden er eens een kijkje te gaan nemen Bijvoorbeeld voor een leuke en actieve ski- of zomervakantie.

Waar mijn weg nu heen gaat weet ik niet precies. Werk vinden om geld te verdienen en vervolgens verder kijken, dat is op dit mijn doelstelling. Zoals de tekst op mijn pagina al zegt: de Heere leidt mij. Ik vertrouw op Hem!

Hartelijke groeten,

Hilde

Ps: van harte welkom om mijn weblog te blijven bezoeken. Ik ga proberen er regelmatig nog een berichtje op te zetten. Hopelijk ook in engels, zodat mijn engels sprekende vrienden ook een beetje kunnen volgen hoe het met mij gaat.

Hallo allemaal,

Upward Bound is voorbij. Zaterdag was het afscheid nemen. Vandaag is mijn laatste dag in Tauernhof. Morgen om 9.09 uur vertrekt mijn trein uit Schladming. Tijd om mijn laatste weblog in Oostenrijk te schrijven…

Deze keer gingen we zondag al weg. We kregen alleen eten mee voor 2 lunches. Dat betekende dus overnachten in een hut waar eten geserveerd wordt. Wel apart: we moesten ook onze slaapzak en slaapmatje meenemen. Maar zoals gewoonlijk wisten we niet waar het heen ging deze week, zelfs niet waar het heenging deze zondag. Alleen dat we met de bus ergens heengebracht zouden worden. We reden omhoog, richting Ramsau en vandaar liepen we ongeveer 3,5 uur richting Guttenberghaus. Een hut ergens in de bergen, de plek waar we deze nacht zouden overnachten. Het was mistig weer en lopende door de wolken werden we behoorlijk nat. Gelukkig was het lekker warm in de hut. Alleen jammer dat we helemaal geen uitzicht hadden. We bleven de rest van de dag in de hut, hoorden twee devotions en een lecture en deden gezellig spelletjes. Terwijl we in de hut waren had ik tijd om na te denken en ik overdacht mijn weg omhoog naar de hut. Zoals ik al schreef was het mistig. En op een gegeven moment was ik alleen onderweg. Ik kon niemand meer voor mij zien lopen en niemand achter mij zien. Ik wist dat daar mensen waren. Ook wist ik: er is een doel. Ik loop richting een hut. Ik kan het einddoel niet zien, maar ik weet dat het er is. Het enige wat ik zie is het kleine stukje pad voor mij, dat is de weg die ik lopen moet. Niet echt een eenvoudige weg om te lopen. Het heeft stijle stukken en veel stenen en rotsblokken. Het deed mij denken aan de eerste twee teksten van Hebreeen 12: Daarom dan, laten ook wij, nu wij zulk een grotewolk van getuigen rondom ons hebben, afleggen alle last en de zonde,die ons zo licht in de weg staat, en met volharding de wedloop lopen,die vóór ons ligt. Laat ons oog daarbij (alleen) gericht zijn op Jezus, de leidsman envoleinder des geloofs, die, om de vreugde, welke vóór Hem lag, hetkruis op Zich genomen heeft, de schande niet achtende, en gezeten ister rechterzijde van de troon Gods.

Uiteraard gingen we maandag alweer vroeg op pad. Ik word hier een vroege vogel Elke dag om half 6 gewekt, om 6 uur ontbijt en dan op pad… We hadden werkelijk een prachtige weg te gaan. Vrij gelijkmatig qua hoogte. Een höheweg, zo gezegd. Dat was gewoon genieten! Ons was verteld te wachten op een specifiek punt tot alle groepen er waren. We zouden daarna met elkaar verder wandelen. Onze groep was als eerste op de verzamelplek en we hadden ruim de tijd om te eten en te relaxen. De wandeling met de hele groep voerde over een paadje in een jagersgebied. Dat betekende: niet praten. Mooi om met een hele groep in stilte verder te wandelen. Ergens midden in het bos moesten we ons neerzetten. Eerst dacht ik nog dat het een pauze was, maar al snel bleek een nieuwe UB-uitdaging op ons programma te staan…

Martin, onze leider, hield een soort devotion over stil zijn, alleen zijn met God en het nemen van tijd daarvoor. Toen kreeg ik langzaam het idee waar het heen zou gaan: de solo-time. Een punt waarvan ik wist dat het ergens op het programma stond. De solo-time, het woord zegt het al, is een bepaalde tijd alleen doorbrengen. In ons geval was dat ongeveer 40 uur. Een avond, een nacht, een dag, een nacht en een morgen. Slik, echt een lange tijd… Ons eten was op dat moment al op en ons werd aangeraden deze tijd te vasten. (In de bijbel wordt regelmatig geschreven over de combinatie bidden en vasten.) We kregen verschillende ideeen aangereikt, dingen die we konden doen in de 40 uur dat we alleen waren. En toen gingen we bepakt met een backpack met alleen het noodzakelijkste en een groot stuk plastic de bossen in, onder leiding van Martin. Hij wees ons een plek aan in het bos dat we voor die tijd het onze konden noemen. Ongeveer 10 bij 10 meter. Ook ik kreeg een prachtig stukje grond. Op deze plek begon ik eerst een schuilplaats voor mijzelf te bouwen, waar ik, in mijn slaapzak, de nacht kon doorbrengen. De slaapplek die mij toegewezen was was al bewoond door mieren. Daarom zocht ik een geschiktere, diervrije plek. Er lag een prachtige boomstronk in de buurt die ik gebruikte om het zeil overheen te spannen, zodat ik een mooie schuilplek had. Tja, en toen had ik niks meer te doen. Tijd om stil te worden en tot rust te komen… moeilijk als je gewend bent altijd mensen om je heen te hebben, altijd dingen hebt om te doen. Natuurlijk neem ik de tijd om stil te zijn. Maar nu had ik echt niks meer te doen, niks! Alleen een bijbel en een opschrijfboekje bij me. Ik begon met het lezen van Kolossenzen, had tijd om na te denken, te genieten van de kleine dingen in de natuur en voor ik het wist kwam alweer iemand langs om mijn water bij te vullen voor de eerste nacht aanbrak. (We hadden namelijk maar 1 liter water bij ons en om daar nu 40 uur mee te doen, dat is een beetje teveel gevraagd. Daarom zou 3x per dag iemand langs komen.) De 1e nacht was ok, een beetje koud, maar niet te gek. ‘s Morgens was het behoorlijk koud, daarom trok ik ongeveer alle kleren aan die ik bij mij had, inclusief handschoenen en een warme muts. Ik probeerde het beetje zon op te zoeken dat er was om op te warmen en d.m.v. heen en weer lopen mijn voeten warm te krijgen. Tussendoor was ik bezig met denken, bidden, bijbellezen e.d. Op een gegeven moment begon het te regenen. Er zat dus niks anders op dan in mijn kleine plasticen tentje te gaan zitten. Net ruimte genoeg om met gekruisde benen te zitten. Intussen was ik zo koud dat ik alleen nog maar daaraan kon denken. Mijn handen waren koud, mijn neus, mijn voeten. Moeilijk om je in zo’n ongemakkelijke situatie te concentreren op waar het werkelijk om gaat. De regen bleef maar stromen, het onweerde ook behoorlijk. Mijn zeil bleek een aantal gaatjes te hebben en het water kwam langzaam naar binnen druppelen. ‘He dat is niet de bedoeling… ik wil de komende nacht ook graag droog slapen…’ Daarom stopte ik alle belangrijke spullen maar in mijn backpack en deed er een regenhoes overheen. Die spullen zouden in elk geval droog blijven. Ik was zo koud dat ik de slaapzak eruit hield. Ik vouwde die klein op en ging er op zitten. Er was ongeveer 50 bij 50 centimeter dat goed droog bleef, daar zat ik dus… Rond het middageten kwam Annegret langs (de instructeur van ons team). Ze zag de situatie aan en beloofde later langs te komen met een extra plastic. Dat was mooi, nu zat ik in elk geval droog en kon ik in mijn slaapzak gaan liggen om te proberen warm te worden. Dat werkte niet echt. Gelukkig kwam Annegret weer langs en beloofde deze keer een extra slaapzak. Ondertussen regende het nog steeds en onweren deed het ook nog. Ik probeerde me te concentreren op bijbellezen en dingen schrijven, en de omstandigheden te negeren. Sommige momenten lukte dat, sommige niet. Ik dacht aan Paulus, dat hij schreef te maken te hebben met zoveel meer dan alleen koudheid, geen eten en weinig slaap (2 Kor.11). En dat hij roemt in zijn zwakheid opdat Christus sterk in hem is (2 Kor 9: 9,10). Het is echt iets wat ik moet leren, om in oncomfortabele situaties de juiste focus te hebben en me niet te laten leiden door de omstandigheden. Ik dacht regelmatig: hopelijk wordt het gauw donker, dan is het tijd om te slapen… Wel het werd uiteindelijk donker. Liggend in twee slaapzakken probeerde ik te slapen. Aangezien ik nog steeds koud was lukte dat niet gelijk. Maar uiteindelijk sliep ik toch nog aardig. Bij de eerste zonnestralen was ik wakker. Heerlijk, de zon scheen weer. Tijd om zo snel mogelijk uit mijn ‘tent’ te komen. Benen strekken en genieten van de warmte van de zon. Spullen opruimen en weer bijbellezen en denken en bidden. Op een gegeven moment hoorde ik geluid achter mij. Ik dacht: raar dat de instructeur via die weg water komt brengen. Ik draaide mij om en 5 meter van mij verwijderd stond een prachtig hert. In een paar seconden sprong het weer weg. Een mooi geschenk! Uit eindelijk kwam er een einde aan de solo-time. Op het verzamelpunt kregen we lekkere warme soep, een broodje en een banaan. Heerlijk om eindelijk weer wat te eten. Echt hongerig was ik niet geweest, ik voelde me waarschijnlijk te koud. Hoewel ik niet hongerig was voelde ik me wel erg slapjes. Ik was niet de enige. Na de maaltijd was het tijd om te vertrekken. Deze dag was ik aan de beurt om LOD (leader of the day) te zijn. Ik kreeg te horen waar we heen zouden gaan en moest de groep veilig naar dit punt leiden. Extra opletten omdat iedereen moe en slapjes was van de afgelopen dagen. Uiteraard vertrokken we weer als laatste. Uiteraard kwamen we weer als eerste aan op de plek van bestemming. Een prachtig bergmeer. We hadden overigens tenten gekregen en eten voor 1 dag. Ik nam een duik in het heerlijke frisse water. Dat is echt zo lekker wanneer je een paar dagen geen tijd hebt gehad om je te wassen We hadden tijd om te relaxen, te praten met elkaar over onze ervaringen, eten te koken, een teammeeting en een kampvuur. Je kon al voelen dat de nacht koud zou worden, daarom sliepen we (de 4 meiden in onze tent) lekker knusjes tegen elkaar aan. De beste manier om warm te blijven.

… ik stop even… de rest van het verhaal krijgen jullie nog. Ik ga nu genieten van mijn laatste avondje hier. tot gauw.

Hilde

Hallo,

Het is echt ongelofelijk… 3 weken UB zijn al voorbij. Nog maar 1 week te gaan… de tijd gaat te snel. Ik zou graag de tijd stil zetten, zodat ik nog wat langer kan genieten van alle dingen, maar dat zit er niet in.
Een verslag van deze week dan maar!

Maandagmorgen was het weer tijd om alle spullen in te pakken. Deze keer betekende dat echt ongeveer alles. We werden ingedeeld in een slaapteam. Samen met de 3 meiden uit mijn groep moesten we de tent verdelen over onze backpacks. Daarnaast waren er de kookteams. Samen met 2 jongens uit mijn groep was ik een kookteam. Dat betekende: een kist met eten voor 4 dagen verdelen over de backpacks en natuurlijk het gas-kook-ding, pannetje etc. Nou moet ik eerst wat meer vertellen over het eten. Tot nu toe kregen we eten mee voor lunches. Dat betekende wat appels, wortels, hele broden, muslirepen, chocola, monsterkoekjes, salamiworstjes, kaas, jam, cardboardcookie etc. Alles op een hoop gesmeten. En dat moest dan verdeeld worden in het team. Het draaide er meestal op uit dat iedereen zijn eigen eten had, de kleinere dingen en de grotere dingen, zoals brood, een zak pinda’s of studentenhaver, deelden we tijdens de reis onderweg met het team. Ik zal even wat uitleg geven over de monsterkoekjes. Dat zijn een soort zelfgemaakte muslibollen met chocola en rozijnen etc. Volgens Mark, een staflid, bezit het een miljoen calorieen. 1 koekje is te veel voor een broodmaaltijd. Heftig spul dus. En daarnaast is er het cardboardcookie. Dat noemen we zo omdat het echt zo hard is als karton en veel mensen vinden het ook niet echt lekker smaken. Ik vind het zelf wel aardig, tenminste in combinatie met jam. In elk geval is het zeer voedzaam en dat zal het doel wel zijn.
Deze week kregen we dus eten voor 4x lunch, 3x ontbijt en 3x warm eten. Uiteraard allemaal praktisch eten, verpakt in zakjes en zo licht als mogelijk is. Melkpoeder bijvoorbeeld. Echt niet verkeerd moet ik zeggen. Wil je wat tips krijgen, geen probleem… Ben onderhand expert in alles wat met backpacking temaken heeft
Je kunt je wel voorstellen dat onze backpack al met al een flink gewicht had. Ik schat in dat het zo rond de 18 kilo was. Maar mijn 10 jaar oude, trouwe nomad backpack 55 liter is echt perfect. Tot nu toe heb ik eigenlijk nog geen last gehad van mijn schouders en rug, ondanks het gewicht.

Maandag gingen we dus op pad. Dit keer richting de tauernregio. Echt een schitterend bergwandelgebied. Het is een uitstekende plek om van hut tot hut te wandelen. Ik kan het aanraden. Veel ‘höhewegen’. Maandag was een erg warme dag en we liepen lange tijd in de zon. Daarnaast was het alleen maar stijgen. Best pittig vond ik zelf. Het is vaak gewoon je verstand op nul, je blik op oneindig en lopen. Elke stap brengt je dichter bij de einddoel. En natuurlijk niet vergeten tussendoor te genieten van de schitterende natuur. Ons einddoel was de Giglachsee. Een mooi bergmeer. Het eerste wat we deden toen we daar aan kwamen was onze spullen neer gooien, zwempak aan trekken en een duik in het water nemen. Wat is heerlijker na zo’n zweterige wandeling een verfrissende duik te nemen. Het water is natuurlijk wel erg koud, veel bewegen dus. En de bodem moet je ook niet echt goed voelen, want die is sponzig zacht van de vele modder. Maar dat vergeet je terplekke gewoon even.
Vervolgens is het tent opzetten geblazen. Er moet een plek gevonden worden voor de natuurtoilet: een gat in de grond die de volgende dag weer dicht gegooid wordt. Een gat voor etensresten en tandenpoetsen. Daarna een lecture, allemaal zittend op een heuvel. Eten koken en slapen. Heerlijk dat primitieve leven. Voor mij echt puur genieten. Hier hou ik van. Ik ben bang dat ik er verslaafd aan ga raken.

Dinsdag moesten we al vroeg op. Weer een hikedag voor de boeg. Het eerste uur van de dag is altijd pittig voor mij. Ik moet dan in het wandelritme komen. Daarna gaat het altijd een stuk beter. Dinsdag hadden we de opdracht eerst naar twee meren te lopen. Ongeveer 1 uur lopen. Daar wachtten we op alle teams. (Meestal zijn we de laatste groep die vertrekt en de 1 of 2 groep die aankomt, we hebben een stevig wandeltempo.) Als een grote groep gingen we verder (normaal wandelen we in de teams, want dat is praktischer). Met elkaar klommen we toen een berg op en vervolgens weer af naar een ander meer. Daarna kwam er een stuk waarbij we ons touw om ons middel moesten vast maken, carabine er aan en kletteren maar.  Een stuk langs een staaldraad, letterlijk de berg op klimmen. Tot we bij de ingang van een mijn kwamen. Daar gebruikten we onze headlights en gingen door de mijn. Leuk om te doen. Aan de andere kant van de mijn moesten we zo’n 1000 meter naar beneden lopen. Uiteraard ook weer vrij stijl. Echt heerlijk voor je knieen, maar niet heus… Op de plek van bestemming was weer een meer, tijd voor een frisse duik dus. Later op de avond is er nog tijd om naar de hut te gaan die hier in de buurt is. Iets lekkers eten of buttermilch mit heidelbeeren drinken (mmm).

Woensdag ging het uiteraard weer verder. Ik begon onderhand mijn spieren wel wat te voelen. En slapen had ik de nachten daarvoor niet echt heel erg goed gedaan. Het was overigens grappig: ik lag al lekker in mijn tentje toen ik een hele consternatie hoorde buiten. Ik hoorde ook het geluid van de bel van 2 koeien. Er rees dus een vermoeden wat er aan de hand was. Het gegil van meiden bevestigde dit vermoeden aardig: twee koeien kwamen een bezoekje brengen aan een van de tenten

Ook woensdag was een dag met veel bergen en dalen. We liepen een prachtige trail hoog in de bergen. Echt zo’n bergpadje, waarbij je voorzichtig moet zijn waar je je voet neerzet. Uiteindelijk kwamen we weer in een soort dal uit waar we onze tenten opzetten. Deze keer waren er niet alleen koeien, maar ook paarden en veulens in de nabijheid. Op deze plek was het even zoeken naar fris water uit de bergen. Uiteraard zijn er overal watervallen. Maar fris drinkwater kun je het beste halen uit stromen op de plek dat ze uit de bergen komen. Zodat ze niet te lang aan de openlucht blootgesteld zijn. Je weet ook nooit wat voor dieren in de omgeving rondlopen en of ze uit de waterval gedronken hebben of andere dingen. Ik vind het echt leuk om zulke dingen te leren. Bijvoorbeeld ook het doen van de afwas met zand, steentjes en water uit beekjes.

Donderdag is onze laatste dag van deze tour. Maar uiteraard weten we dat nog niet op het moment dat we vertrekken. Aan de ene kant hebben we het vermoeden, omdat we geen eten meer hebben. Maar we worden flink de bergen in gestuurd. Allerlei wilde verhalen doen zich de ronde… Dat is overigens ook grappig. Met behulp van de kaart proberen veel mensen uit te vinden wat de volgende stap zou kunnen zijn. Iedereen heeft daarover zo zijn eigen ideeen. Men probeert ook op verschillende manier bij de instructeurs te ontfutzelen wat we de andere dag gaan doen. Ik doe daar meestal niet zo aan mee, ik hou er wel van niet te weten wat er gebeuren gaat. De opdracht van deze dag is naar de top van de Greifenberg te lopen. Daar hebben we dan lunch met alle teams. Op het moment dat ik het hoor ben ik niet zo blij. Ik heb het gevoel dat ik geen energie meer heb en deze top betekent 1000m klimmen aan een stuk. Waar moet ik de energie vandaan halen… God echter voorziet ook in deze kleine dingen We hebben 4,5 uur de tijd om er te komen, maar in 3 uur zijn we als eerste groep op de top. Uiteraard zijn we als laatste vertrokken, maar het gaat vandaag erg goed, we hebben een goed wandeltempo. Niet te snel, maar gestaag doorwandelen. Op de top spreek ik 2 nederlanders. Het kost me enige seconden voor ik omgeschakeld ben naar het nederlands. Maar erg leuk om hen te spreken. We zijn ze al eerder tegengekomen tijdens deze tour. Ik voel me wel een beetje trots dat ik als meid met een zware rugzak deze twee mannen eruit gelopen heb op weg naar deze top. Zij deden er, met een lichtere rugzak en een kortere afstand langer over .

Op de top krijgen we de opdracht richting Tauernhof te lopen. We moeten als team zelf de weg uit vinden en goed samenwerken. Dat lukt, maar de weg is lang en gaat voortdurend naar beneden. Na 1500 dalen, 5 uur wandelen en 10 minuten zwemmen in een meer zijn we eindelijk bij de parkeerplaats. Gelukkig worden we daar afgehaald. Schoenen uit!!!!!!! Mijn voeten zijn blij dat ze bevrijd zijn, ze hadden het niet meer zo naar hun zin

Nu geniet ik lekker van 2 vrije dagen. Daarna begint de laatste week. Ik heb er nu al zin in, hoewel de tijd mij veel te snel gaat.

Hilde

Goedendag,

Bij deze een paar foto’s om te laten zien hoe het hier is.

Een foto van onze hike van donderdag. Ik kan zelf niet geloven dat ik hier wandelde. Het is echt super en bijzonder.

Hier sliepen we woensdag op donderdag. De tenten kun je zien op de achtergrond. Op het paard zit Mike, mijn canadeze vriend met hollandse ouders.

Hier waren we op de top van de Greifenberg, 2618 m. Matt staat voor het kruis, van hem heb ik deze foto’s. Mij zie je zitten met de groene trui en de witte zakdoek op mijn hoofd. Ik praat met een paar hollanders die we daar tegenkwamen.

Tot zover de foto’s.

Hilde

Hey hallo,

Ik heb de afgelopen week weer genoeg beleefd. Bereid je dus maar voor, want het kan wel weer een lang verhaal worden…

Maandag gingen we op tijd weg. Er stond een bus klaar om ons weg te brengen. Ik geloof dat ons ontbijt al om 6 uur was. Erg wakker was ik dus nog niet. Maar anderhalf uur in de bus is lang genoeg om nog een beetje te pitten. Uiteraard wisten we niet waar we heen gebracht zouden worden. Ik raak daar aardig aan gewend. Gewoon maar zien waar je terecht komt. Heeft zo zijn voordelen: je weet nooit wat je te wachten staat en daardoor kun je je ook geen zorgen gaan maken. We hadden wel eten voor 4 lunches meegekregen. Maar ja, veel info geeft dat ook niet.

Anderhalf uur later stonden we dus aan een meer, bergen om ons heen. Waar overigens niet veel van te zien was, want het was veel te bewolkt. Het zag er naar uit dat het zou gaan regenen, maar op het moment dat we op pad gingen was het droog. Daarom maar geen regenkleding aan, want daar wordt je bijna natter in dan van een beetje regen zelf. Anne, onze teaminstructeur, liet ons op de kaart zien waar we heen zouden lopen. Naar aanleiding van de afstand (12 km) en de hoogte (1200m) berekenden we dat we ongeveer 6 uur onderweg zouden zijn. Het eerste uur liepen we op vrij vlakke grond, daarna ging het een half uur wat meer omhoog, en toen begon het echte hiking werk. Smalle padjes met rotsblokken etc. Lekker 1000 meter aan een stuk omhoog wandelen. Man, dat is behoorlijk pittig moet ik zeggen. En vergeet niet dat ik een backpack op had. Ik moet zeggen dat me dat eigenlijk wel meevalt om die te dragen. Krijg geen last van mijn schouders ofzo. Maar ik denk dat mijn heupgewrichten het wat minder leuk vinden. Want die gingen al snel zeer doen. Ach, gewoon verstand op nul zetten, ogen gericht op je doel, niet te hard lopen en doorgaan. 2 pauzetjes onderweg. En na in totaal 4,5 uur waren we bij de Adamekhütte 2196 meter hoog. 1,5 uur korter over gedaan dan we verwacht hadden. We waren de eerste groep die aan kwam van de 4. Toch iets om trots op te zijn. Na 1 uur wachten en een heiße Chokolade kwamen de eerste anderen aan.

In deze hut zijn we 3 nachten gebleven. Een mooie hut overigens en lekker warm. Een eigen groepsruimte, lekker eten, alle meiden in 1 slaapzaal… etc. Uiteraard alleen koud water en een toilet boven een gat in de grond. Maar ach, alles beter en comfortabeler dan in de grot.

Aan het einde van de dag begint het te sneeuwen. Dat is natuurlijk mogelijk op zo’n hoogte, maar ik had het eigenlijk niet echt verwacht tijdens Upward Bound. Dinsdagmorgen blijkt er ongeveer 30 centimeter buiten te liggen. In plaats van er op uit te gaan wordt de tijd daarom eerst gebruikt voor lessen over sneeuw en over orientatie met een kompas. Ik heb daar eigenlijk nog nooit mee gewerkt, maar het is echt leuk en leerzaam . Na het middageten zijn we toch de sneeuw in gegaan. Ons doel was de gletser. Maar de weg was echt pittig om te vinden ten eerste en daarnaast te bewandelen. Het is echt een klim en klauterroute, over rotsen en stenen met veel gaten en kloven van soms meters diep. Dat kost uiteraard tijd en daarom bereiken we de gletser niet. Jammer, maar toch heerlijk om buiten te zijn in de sneeuw.

Woensdag gaan we er weer op uit. Nu gaan we ‘s morgens al op pad. Door de sneeuwbuien richting een andere gletser. Een die dichterbij is. We hebben onze harnassen al aan en een carabine bij ons… Dat belooft wat. Onderweg komen we een soort hol onder de gletser tegen. Als je er ingaat zie je een plafond van ijs. Hoe oud zal dat ijs wel niet zijn??? Op de gletser kan het gevaarlijk zijn met gleufen e.d. Daarom moeten we ons, als team, aan elkaar binden. We doen dat met een touw dat we normaal gebruiken voor klimmen. 50 meter lang. Om de 5 meter maken we een lus en een knoop. Carabine aan de harnas en het touw en dan gaan. Altijd genoeg afstand bewaren tot je voorganger, het touw bijna gespannen. Het is echt een grappig gezicht om al de teams zo door de sneeuw te zien wandelen. Ik zie er naar uit jullie er foto’s van te laten zien. Nog even geduld daarmee.
Uiteindelijk komen we op een vlakker gedeelte. Daar krijgen we de opdracht een iglo te bouwen met je team. Ik moet zeggen dat het een uitstekende teambuildingsopdracht is. Niemand van ons team heeft ooit een iglo gebouwd en we doen allemaal maar wat zonder een duidelijk plan. (‘s Avonds in de evaluatie hebben we dat maar eens uitgebreid besproken en het bleek uiteindelijk erg leerzaam te zijn en ons team is er door gegroeid. Maar het koste wel een hoop irritatie en frustratie bij iedereen.) Uiteindelijk kwam die iglo er wel en ik was er best trots op. Het hele team kon er, hutjemutje weliswaar, helemaal in. En het mooiste was natuurlijk om achteraf met z’n allen in de iglo te rennen, zodat ie instortte…
Later op de middag deden we nog oefeningen in de sneeuw: een glij-stop-oefening. Als je uitglijdt in de sneeuw en naar beneden rolt, hoe stop je dan het snelst en best. En ook een oefening met het vervoeren van gewonden, met primitieve middelen. Een zeil, sneeuw en touwen. Moeilijk uit te leggen, maar het werkte en ik leer het jullie graag als er weer eens sneeuw ligt in Nederland .

Donderdag is het weer tijd om alles in te pakken en weg te gaan. De route zal over de gletser gaan naar de andere kant van het Dachsteingebergte. Backpack op de rug, allemaal gebonden aan een touw (ik mag het team leiden…), door verse sneeuw. Die verse sneeuw wordt overigens per minuut aangevuld. Enorme grote vlokken komen naar beneden. Rondom zie je niets anders dan wit, wit en wit. Sneeuw en mist. Soms zie ik alleen de laatste mensen van de groep voor mij. De route is soms behoorlijk stijl. De sneeuw is erg poederachtig en valt in de voetsporen van de groep voor ons. Soms stap je op een plek en zak je een stuk in de sneeuw. Op veel plekken komt de sneeuw überhaubt tot halverwege je knieen. Is het echt juli? Na een uur of 2,5 krijgen we het sein om te draaien. De weg is te moeilijk te vinden in de sneeuw. Zelfs onze professionele berggids, die geboren en getogen is in deze bergen kan de weg niet vinden. De hele weg dus terug wandelen. Ik heb echt het gevoel dat we op expeditie op de noordpool zijn ofzo. We lopen langs de hut waar we verbleven en dezelfde weg weer naar beneden als we de eerste dag gekomen zijn. ‘s Morgens om 7 uur zijn we vertrokken met wandelen, ‘s middags om half 5 zijn we uiteindelijk op het eindpunt waar we door de bus worden opgehaald. Alleen een pauze gehad van 15 minuten en verder alleen maar lopen. Ik ben blij dat ik mijn schoenen uit kan doen. Ook ben ik blij met mijn douche in Tauernhof en een nacht in mijn eigen bed.

Rust wordt ons niet echt gegund. Vrijdag zitten we om 8 uur weer aan het ontbijt. Wat zal het plan vandaag zijn??? Jippie, onze groep gaat canyoningen. Ooit gedaan? Je krijgt zo’n waterpak aan, die enorm strak zit, zodat je warm blijft in het koude water. Het weer is eindelijk opgeklaard. Het is warm en zonnig. De canyon is echt geweldig. Het is een soort kloof tussen de bergen waar een beek doorheen stroomt. We zwemmen door het water, lopen door het water, klimmen over rotsblokken en springen van rotsen en watervallen. De hoogste sprong is zo’n 10 meter. Ik vind het leuk om te doen, maar sommigen vinden het wel wat eng. Anderen klappertanden werkelijk van de kou en kunnen bijna niet meer zwemmen. Gelukkig heb ik het niet koud (genoeg vet??? . De natuur is prachtig, jammer dat je geen fototoestel mee kunt nemen. Het water dat naar beneden komt, de kleuren in het water, het frisse groen, de rode helms die we op hebben etc. Het zou echt leuk zijn daar foto’s van te hebben, maar dat zit er niet in. Na wat drogen in de zon en een ijsje bij de Mac komen we weer in Tauernhof.

Vandaag is het zaterdag. Ook nu weer een ontbijt om 8 uur. En daarna met onze klimspullen in de busjes van Tauernhof, op weg naar een klettergarten. Vandaag is het echte rotsklimmen aan de beurt. Een pittig hike-je van een half uur naar de rotswand. Helm op, harnas aan, gezekerd aan een touw en klimmen maar. Ik ben de eerste die van start gaat. Rots klimmen is toch wel weer wat anders dan een outdoor of indoor wand. Maar echt een uitdaging. De route heeft een goede 5. Voor mij een route die ik kan klimmen, maar die zeker ook een uitdaging is. Met wat schrammen kom ik uiteindelijk weer beneden aan. Ach je moet er wat voor over hebben… Het is overigens echt warm vandaag. Meer dan 30 graden. Was is 2 dagen geleden werkelijk op een plek met minus graden? Na een wandeling naar het dal nemen we een duik in het water. Heerlijk verfrissend. Dan is het weer tijd om naar Tauernhof te gaan. Een heerlijke maaltijd is klaar. MMM…

Hilde

Hallo,

Ik ga proberen een beetje verslag te doen van de afgelopen week. We hebben ondertussen genoeg gedaan en beleefd om hele bladzijden vol te schrijven. Eens zien hoe ver ik kom…

Laat ik beginnen bij waar ik gebleven was… dinsdagmorgen werden we al vroeg gewekt. Ik geloof dat het 6 uur was. Hup uit bed, eten en verzamelen met je team. Het zou een werkdag worden, ergens in de bergen. We werden met z’n 11en in een 8 persoonsbusje gepropt en gingen via slingerende hobbelwegjes dieper en hoger de bergen in. Vervolgens hadden we een steile wandeling voor de boeg van 1,5 uur. Onderweg kregen we nog ons gereedschap mee, houwelen e.d. Het was namelijk de bedoeling dat we vrij hoog in de bergen een wandelpad zouden ‘repareren’. Een pad was namelijk alleen maar te herkennen aan de oostenrijkse vlaggen die overal geschilderd zijn om het pad te markeren. Verder lagen er alleen maar veel stenen, keien, steentjes etc. Met behulp van ons materiaal en veel mankracht hebben we geprobeerd een soort traptreden te maken met keien. Graven, tillen, aan stampen. Hard werken, maar dat was ook wel nodig. Zo hielden we onszelf een beetje warm. Koud was het namelijk behoorlijk daar. Ik denk dat ik een tshirt met lange mouwen, een fleecetrui en een regenjas aan had, een muts op mijn hoofd, handschoenen aan en nog was het niet erg warm. Het was overigens wel leuk om zo met elkaar samen te werken. En het was echt een uitdaging om de keien zo stevig mogelijk te plaatsen. Aan het eind van de dag was het pad een stuk beter begaanbaar. Het was dus nuttig wat we gedaan hadden. We kregen in een hut nog lekkere, warme soep. Heerlijk na een dag hard werken. Tegen 11 uur ging ik naar bed met het idee: mmm dat wordt een heerlijk lekker nachtje slapen.

Maar dat lekkere nachtje was maar een uurtje lang. Werkelijk een beetje te kort moet ik zeggen. We werden kwart over 12 gewekt met de mededeling dat we zo snel mogelijk gekleed in de bistro moesten verschijnen. Nou ja gewekt, eigenlijk werden ik en mijn kamergenoot niet gewekt… vergeten. Maar door het geluid in de kamer naast ons werden we uiteindelijk wel wakker. In de bistro was het donker. Hans Peter vertelde ons een verhaal over de tijd na de reformatie waar 90% van de Oostenrijkers protestants werd. De vervolging en het kleine restje protestanten die toen nog overbleef. Het verbranden van bijbels en de bijbelsmokkelingen over de bergen. Dat laatste gebeurde natuurlijk ‘s nachts via kleine paadjes. Soms erg gevaarlijk en daarom bonden de mensen zich aan elkaar vast zodat ze elkaar konden opvangen. Dat was vervolgens ook onze opdracht. We mochten vanaf dat moment niet meer praten tot na het ontbijt. Aan elkaar gebonden met touwen moesten we de Tallbachwandeling gaan maken. Het is ten eerste al interessant om je als groep op een logische manier aan elkaar te binden zonder te praten. Uiteindelijk lukte dat. We deden het eigenlijk best goed, want we vertrokken als laatste groep en kwamen uiteindelijk als tweede groep binnen. Onderweg kregen we nog bijbelteksten, moesten we over een touw over het water lopen en zagen we Schladming bij nacht, een prachtig gezicht. Ik heb ondertussen wel gemerkt dat een headlight echt super handig is. Dat is een lichtje dat je met een breed elastiek om je hoofd doet. Zo heb je licht zonder dat je je handen nodig hebt. Die kun je dus voor allerlei andere dingen gebruiken. Echt aan te raden in sommige situaties (…). Ik vond het overigens het meest leerzame het feit dat je zo lange tijd niet mocht praten met elkaar. Daardoor leer je op een andere manier met elkaar communiceren. Maar ook, doordat ik niet met anderen kon praten, ging ik vanzelf meer met God praten. Dat is het meest waardevolle! Tegen 3 uur lag ik dus eindelijk weer in bed, eindelijk heerlijk slapen tot half 9…

Dinsdagavond wel ons al verteld dat we al onze spullen moesten gaan pakken. Woensdagmorgen na het ontbijt konden we ons verder klaarmaken. Gelukkig hoefde we deze keer niet onze slaapzak en slaapmatje te vervoeren. Dat scheelt uiteraard behoorlijk aan gewicht. We kregen als groep eten voor 3 lunches met ons mee. Zelf verdelen uiteraard over de dagen. Met de bus werden we gebracht naar Mandling en vandaar begon onze eerste echte hike. Het regende, regende, regende en regende. Ik werd  langzaam maar zeker natter en natter. De wandeling was overigens prachtig, niet zo moeilijk en lang en rond een uur of 3 waren we denk ik in de hut waar we die nacht zouden overnachten. Helaas was de toilet kapot… gelukkig werd deze snel weer gerepareerd. Er was daar geen electriciteit en alleen maar koud water en gas. De lamp ging op gas, 1 kacheltje in de groepsruimte. Slapen op oude matrassen op zolder met gaten en kieren in de wanden. Maar ja, dat is Upward Bound (UB) he. Daar heb je voor gekozen zeggen ze dan Eerlijk gezegd kan ik wel genieten van dat primitieve. En trouwens, zo primitief was het nog niet… We kregen deze week overigens verschillende malen lectures van Hans Peter over gebed. Zeer leerzaam.

Slapen in een mummieslaapzak is even wennen. Ik sliep deze nacht niet echt heel goed, maar ach… Donderdagmorgen bij het ontbijt vertelde Martin (leider van UB) dat 1 van de studenten van de voorjaarsbijbelschool omgekomen was bij een autoongeluk. Nogal schokkend nieuws. Een meisje van 19 jaar. 3 weken geleden nog gezellig hier… Dat kost even tijd om te verwerken.
Deze morgen regende het enorm. Tijd dus voor wat praktische lessen in orientatie in de bergen en het leggen van knopen die je nodig hebt bij klimmen. Na het middageten werd het weer wat beter. Dus zijn we op pad gegaan naar een kletterwand. 1,5 uur hiken (dat betekent een stevige bergwandeling, in dit geval behoorlijk steil een berg op). Van een rots abseilen en vervolgens langs een staaldraad, waar je aan gezekerd bent weer omhoog kletteren. We waren met zoveel mensen dat er filevorming was op de kletterwand. Aan het einde ben ik nog een keer gegaan, toen kon ik lekker door-klimmen, want er was niemand anders meer. Aan het einde van de kletterroute moest je jezelf zekeren met de afdaling. Al met al leuk om te doen en gelukkig bleef het droog.

Na een gezellige avond en een nachtje slapen, was het tijd om alle spullen weer in te pakken. We keken op de kaart welke route we te lopen hadden. We kregen te horen dat we tot een bepaald punt moesten lopen, dat we ongeveer 6 uur onderweg zouden zijn en dat op dat bepaalde punt ons iets te wachten stond, maar wat dat was uiteraard geheim… De wandeling was heerlijk en in een prachtige omgeving, twee flinke klimmen zaten er in, die vind ik vrij pittig. Ik moet eerlijk zeggen dat mijn conditie me behoorlijk meevalt. Uiteindelijk kwamen we dus bij het ‘bepaalde punt’. Daar stond Hans Peter op ons te wachten. Nou, als die erbij is weet je dat je echt wat crazys te wachten staat. En ja hoor… we kregen onze slaapzakken en slaapmatjes, kookstelletjes, warm eten en brood, een plastic zak, plastic zeilen etc. Alles per team. Dat moest dus verdeeld worden over alle teamleden. Al met al was de backpack een stuk zwaarder geworden. Die moesten we omhoog slepen via een steil pad met glibberige boomwortels, over losse stenen padjes, hoger en hoger. Totdat we uiteindelijk bij de ingang van een grot kwamen. Daar moesten we letterlijk omhoog klimmen tot de ingang van de grot. Daar deden we alle de spullen die we nodig hadden in een plastic zak. De rest lieten we achter bij de ingang. O ja, we kregen ook nog een waterdichte overal en een helm, sommigen met licht, ik had een zonder licht. En dan de grot in. Dat betekent niet een vlakke grond bewandelen, maar letterlijk klimmen, klauteren, kruipen en glijden over rotsen, stenen, door gaten en tunnels. Gelukkig was mijn ‘patner’ zo aardig om elke keer voor mij bij te lichten, zodat ik een beetje zag waar ik heen ging. We gingen uiteindelijk maar 300 meter de grot in. Voor mijn gevoel was het overigens veel verder. We kwamen in een vrij grote ruimte, zo’n 25 meter hoog en met een gleuf van 25 meter diep waarover een provisorische brug gehangen was (wel veilig hoor…). Toen iedereen er was verzamelden we ons dicht bij elkaar en moesten we allemaal onze lichtjes uitmaken. Op dat moment was het echt stikdonker. Een keer eerder ben ik in een grot geweest en was het zo donker als het nu was. Je ziet echt geen hand voor ogen. Op dat moment realiseerde ik mij wat staat in de bijbel: ‘En dit is het oordeel, dat het licht in de wereld gekomen is, en de mensen hebben de duisternis liever gehad dan het licht; want hun werken waren boos.’ De duisternis is echt zo duister  in een grot en het is zo heerlijk dat je licht hebt zodat je wat ziet. Maar de mensen in deze wereld houden meer van de duisternis dan van het licht. Ongelofelijk, ze weten niet wat ze missen… Door het licht is zoveel meer te zien dan in een leven in duisternis. Hans Peter vertelde ons een verhaal dat ook hier mee te maken had. Daarna zongen we in het donker het lied ‘Amazing Grace’. Echt zo ongelofelijk prachtig. Ook als je luistert naar de tekst: ‘ik was blind, maar nu kan ik zien.’ Dat alleen door Jezus Christus, het Licht der wereld. Dat was ook een van de dingen die ik besefte toen ik door de grot klauterde. Zonder het licht van mijn ‘partner’ was ik echt volledig hulpeloos. Zelfs als zijn licht ver weg was, was het enigzins gevaarlijk omdat ik kon vallen over stenen of een spleet over het hoofd kon zien. Zo is het belangrijk in het leven altijd dicht bij Jezus te blijven, in Zijn Licht, want anders wordt het gevaarlijk. Hij, het Woord, is een licht op mijn pad.

Vervolgens was het tijd om met mijn team eten te koken (soepje met brood en chocolademelk als dessert). En daarna tijd om te slapen. Omdat de grot vrij vochtig was en op veel plekken water drupte was er niet veel plaats om te slapen. Met 7 meiden sliepen we daarom op zo’n krappe plek dat we alleen maar op onze zij konden slapen en bijna niet konden draaien. Onder ons zeil, boven ons zeil. Warm was het wel overigens… Weet je trouwens dat de temperatuur in de grot altijd gelijk is? Zomer en winter. In dit geval altijd 1 graad boven nul.

Je begrijpt dat toiletteren ook enigzins een probleem was… daarvoor moesten we over de spleet heen, daar hadden we een plek bestempeld als toilet. Echt een ervaring moet ik zeggen. Er was wel wat water dat we konden drinken, maar ook daarheen moesten we klimmen. Ok, slapen in een grot op zo’n oncomfortabele manier dat werkte niet helemaal. Waarschijnlijk heb ik meer geslapen dan ik denk, maar het voelt in elk geval als bijna niet slapen… Ik geloof dat we rond half 6 gewekt werden. Alle spullen weer inpakken en de grot uitklimmen. Na een nacht slapen op de harde grond was dat echt een uitdaging. Het duurde even voor mijn spieren wakker genoeg waren. En er uitklimmen is echt wat moeilijker dan er in ‘glijden’. Maar zoals jullie misschien wel weten houd ik wel van een uitdaging en met veel gesteun kwam ik uiteindelijk boven in de grot uit. Deze keer had ik overigens wel licht en moest ik iemand anders bijlichten. Ergens buiten hadden we ons ontbijt en daarna gingen we weer op pad. Ergens halverwege konden we onze backpack achterlaten. Die werd naar Tauernhof vervoert. Wij moesten nog wat verder lopen en werden uiteindelijk bij de kerk in Ramsau opgepikt. Je kunt je voorstellen dat we, na vier dagen niet douchen en 2 dagen niet wassen, niet echt lekker roken… Erg spijtig voor de jongen die ons met een Tauernhofbusje kwam oppikken

In Tauernhof aangekomen moesten we alle spullen die we gebruikt hadden schoonmaken. En daarna hadden we eindelijk tijd om onszelf schoon te maken. Heerlijk is dat lekker fris te zijn na een douche… Vandaag hebben we een lekker rustig dagje. En morgen gaan we weer op pad. We moeten weer onze spullen inpakken, dat betekent dat we in elk geval een nacht weggaan. Wel een beetje vreemd… we hoeven onze slaapzak en matje niet mee te nemen??? Wel ons klimgerei… Ik ben echt benieuwd wat ons nu weer te wachten staat… Maar voor het zover is eerst nog een nachtje in mijn heerlijke bed…

Echt er is nog veel meer te vertellen, maar dit is in basis wel het belangrijkste. Niet alle ervaringen zijn te beschrijven. Zoals het samenwerken in het team, de prachtige schepping waar ik van mag genieten etc. Daarvoor moet je zelf hier komen en het beleven Tot horens!

Groetjes,
Hilde

Hi there,

Ja, het is echt begonnen, het studentenleven… Nooit gedacht dat ik ooit nog fulltime student zou zijn. Gisteravond is UpwardBound van start gegaan. En vandaag hebben we onze eerste actieve dag gehad. Dat betekent dus niet meer werken. Geen staf meer zijn. De laatste week was een week van werken, omgaan met de nieuwe kitchengirls en die een beetje inwerken; mijn spullen verhuizen naar een andere kamer (jaja, naar een studentenkamer…); afscheid nemen van stafleden; etc. Met name het afscheid nemen van de anderen was niet echt leuk. Speciaal met Beth heb ik een bijzondere vriendschap opgebouwd in de 6 maanden dat we samenwerkten. Als iemand dan weggaat dan is dat natuurlijk treurig. Vooral als die persoon ergens midden in Canada woont. Je gaat echt van een situatie van elkaar bijna elk moment van de dag zien naar een situatie van misschien nooit meer zien. Tja, dat is het risico van leven en werken in een internationale organisatie.
Ik ben nu dus bezig af te kicken van staf zijn… eh… hoe zit dat met de privileges die ik had??? Gelden die in eens niet meer? Of ben ik een semi-student? Soort van een speciaal geval? Er zitten ook voordelen aan student zijn: je hoeft niet meer te werken (…), dat is natuurlijk niet gek.
We zijn met ongeveer 35 studenten. Die zijn verdeeld in 4 groepen. Wij zijn met een groep van 8 personen. Soms doe je dingen in een grotere groep, maar de meeste tijd zal ik met deze groep doorbrengen. Vandaag hebben we onder anderen teambuilding dingen gedaan. Erg grappig. Om een voorbeeld te noemen van de babylonisch spraakverwarring: we werden geblinddoekt en moesten een dierengeluid maken. Vervolgens was het de kunst om het grootste dier achteraan te zetten en het kleinste dier vooraan. Wel, ik kwam er achter dat een muis in het engels geen piep zegt en de kikker geen kwraak. En de duitse haan zegt echt iets anders dan de nederlandse en de engelse. We verstonden elkaar geen van allen. Daardoor was de muis groter dan de haan etc. Erg grappig.
Later op de dag kregen we onze eigen uitrusting voor klimmen, kletteren, abseilen e.d. Ook werd de door ons meegebrachte uitrusting voor backpacking gececkt. We krijgen een hoop te sjouwen. Maar daar wijd ik een andere keer over uit.
Ik kan niet vertellen wat ik de rest van de week ga doen. Dat weet ik namelijk ook niet. Het is een onderdeel van Upward Bound dat alles geheim blijft. En dat je pas op het moment dat je het echt moet weten te horen krijgt wat je gaat doen. Of beter gezegd, ook dan wordt niet verteld wat je gaat doen, maar alleen wat je moet meenemen en hoe laat je klaar moet zijn. Dat betekent alle controle loslaten en je overgeven aan de instructeurs… Leven zonder tijd en gewoon genieten van het moment.

Zo, weten jullie weer wat. Geen idee wanneer ik weer tijd om wat te schrijven. Ik zou zeggen: tot horens!

Hilde

Hi, the english translation is coming soon. Be a little patient okay…

Geliefde lezer,

Zo, ik heb geprobeerd een nieuwe opmaak te maken voor mijn weblog. Met een prachtige foto, gemaakt door Beth. Op de foto is het Spiegelmeer te zien. Je begrijpt waarschijnlijk al waarom deze zo heet… De spiegeling van de Dachstein is echt prachtig, wanneer het water tenminste rustig is.

De directeuren zijn inmiddels weer weg. Het was eigenlijk wel leuk om deze mensen hier een week te hebben. Interessant om met hen te praten. Allemaal stuk voor stuk aardige mensen. Voor ons was het een rustige week, er was niet zoveel werk te doen. Dat betekende lekker een dagje extra vrij. De heren directeuren ging ook een avondje uit eten. Daar konden wij van mee profeteren…

Dat was overigens de tweede keer in een korte tijd. De donderdag ervoor waren we ook al uit eten geweest. Een ‘staff-outing’ werd dat genoemd. I.v.m. het afscheid van 5 kitchengirls en een R.A. Meestal is een uitje met de staf erg actief. Ook deze keer kwamen we er niet helemaal onderuit. Om bij de hut te komen moesten we eerst ongeveer een half uur bergwandelen. Op sommige plekken behoorlijk stijl. Maar zeker de moeite waart wat betreft het uitzicht.  We waren de enige gasten en we kregen een priveconcert van de heer des huizes. Met zijn accordeon speelde hij allerlei Oostenrijkse muziek. Ook wijzelf werden ingezet, met allerlei aparte zelfgemaakte muziekinstrumenten moesten we mee muciseren. Je begrijpt wel dat het een gezellig avondje was.

Het wordt wel een beetje uitkijken dat ik niet dicht ga groeien op deze manier… Normale wijze heb ik natuurlijk genoeg beweging. Maar helaas was het weer de laatste week of te warm of te regenachtig. Niet echt geschikt om actief te zijn. Of het zou dan de trappen op en af rennen zijn… Een beetje zwemmen, dat hebben we nog wel gedaan. Eerst een middag in de Ens. Eerlijk gezegd kwam ik niet verder dan pootje baden. Mijn excuses daarvoor is dat ik maar een half uurtje de tijd had (…). Het water was zo koud dat ik een half uur nodig had om mijn voeten en benen te laten wennen aan het water. Tja, toen was de tijd ‘helaas’ al weer voorbij. Een dag later zijn we naar een soort zwemvijver gegaan. Het water was daar een stuk aangenamer, dat betekende dus een heerlijk verfrissende duik op een dag van 35°C. Niet gek!!!

Trouwens, voor wie geinteresseerd is… ik vond vandaag de statistieken van mijn weblog. Ik heb ze maar even gekopieerd. Eigenlijk had ik zelf geen idee hoeveel mensen mijn weblog lezen en hoe frequent ze dat doen. Nu kan ik dat eens lekker in de gaten gaan houden…

And now a message for my friend who don’t speak dutch.
The plan is that I also start writing something in englisch. Well, my english writing is propably terrible. But I hope you can understand where I talking about. And on this way you know a bit how I’m doing and what I doing.
I think it’s going to take much more time for me to write a weblog. But I think this is a good practice and I found a nice site that can help me to translate words So, I hope you enjoy my writing.
Mmm… I think now I have to send my english-speaking-friend a email that they have to read something on my weblog. Otherwise I write this english only for myself. Well, in that situation I should learn something, but that’s not really the reason I’m going to do this.
So, this was my introduction. The next time I’m going to translate the things I’m also write in Dutch.
Please Beth, when you read this, can you correct me. But please personal

De groetjes en tot een volgende keer.

Hilde

Hallo, hier komen nog meer foto’s. Studenten gaan bijna weg en ze hebben af en toe leuke foto’s die ik wel wil hebben. Het handigste is om deze op mijn weblog te zetten. Dus zadel ik jullie er maar mee op Deze keer foto’s van klimmen op de outdoor klimwand een 100 meters hier vandaan.

Ik ben dat figuur daar op de grond met dat rode hempje aan. Ik laat op dit moment Tanja naar beneden komen.

Ok, nu zelf in actie. Tanja, een duitse studente, is weer te zien op de achtergrond.

Nog effen zwaaien vanaf de grond.

Zo dat zijn de foto’s voor deze keer. Tot een volgende keer.

Hilde