Hallo,

Zittend achter mijn computer thuis schrijf ik jullie het vervolg van mijn belevenissen van vorige week.

Donderdag werden we (ik geloof erg vroeg…) gewekt door één van de studenten. Zij vertelde dat de staf was vertrokken en dat we zelf de weg naar huis moesten vinden. Nu is dat voor mij niet zo moeilijk, ik hou van kaarten en had de weg de dag ervoor al uitgedacht. Maar… er bleek een boodschap voor ons te liggen dat we naar een specifiek punt moesten lopen. Mmmm, wat zou dat nou weer betekenen? Na een lekker ontbijt met granola en warm water met melkpoeder (is niet al te gek), ging onze groep uiteraard weer als laatste groep op pad. Nadat we eerst wat plezier gemaakt hadden bedachten we dat we onze traditie in ere moesten houden en als eerste weer aankomen op de plek van de bestemming. Dat betekende dat we er vaart achter zetten moesten. Gelukkig ging het met name bergafwaarts en we renden als berggeiten door de bossen, met onze backpack op de rug. Ach dat gewicht voel je op een gegeven moment ook niet meer… Uiteraard lukte het ons om de andere groepen in te halen en we kwamen, na anderhalf uur wandelen en rennen, op de plek van bestemming. Een half uur eerder dan de eerst volgende groep. Dat gaf ons natuurlijk een goed gevoel. Maar later bleek dat de groep achter ons verdwaald was. Nou ja, dat laten we maar buiten beschouwing

Het verzamelpunt was op een plek ongeveer 12 kilometer van Tauernhof. En wat we al vreesde bleek waarheid: de resterende kilometers moesten we rennen. Een soort wedstrijd. Natuurlijk zonder backpack en met trimschoenen aan. Maar dan nog. Voor degenen die mij niet zo goed kennen: rennen is ABSOLUUT niet mijn hobby en ik ren niet langer dan 200 meter achter elkaar. Maar ja, er zat niks anders op… Ik hoopte heel hard dat mijn conditie, door de vier weken in de bergen, een stuk verbeterd was, zodat het niet al te zwaar zou worden. We startten allemaal tegelijk. Ik hield in, beter langzaam beginnen, er lagen nog 12 kilometers voor mij. Ik liep samen op met Sarah. Op een gegeven moment moesten we een heuvel op rennen. Dat heb ik maar lopend gedaan. Ik kan behoorlijk snel lopen, dus ik verloor er niet al te veel tijd mee. Ik geloof dat mijn lopen bijna zo snel was als mijn rennen, maar goed. Vervolgens weer rennen… 2/3 van de rit ging prima (dat is al 8 kilometer!!!!!). Daarna werd het pittiger en heb ik een stuk snel-gelopen. De laatste twee kilometer was weer prima. Ik rende Sarah achterop (ik had haar verloren bij de eerste heuvel) en samen renden we tot het einddoel. Onze tijd: 1.15 uur. Persoonlijk vond ik dat een enorme prestatie eigenlijk. Daarna waren mij benen wel een tijdje van rubber, maar goed. Er stond lekker fruit voor ons klaar: watermeloen, nectarines en bananen. Chochola en water. Goed om weer op krachten te komen.

De rest van de dag hadden we vrij. Omdat het zo warm was gingen we met bijna de hele groep richting de rivier om in het water te springen. Ongeveer 10 meter hoog. Heerlijk verfrissend dat water uit de bergen. ‘s Avonds was het tijd voor de ‘hotseat’. Elk persoon uit de groep moet een keer op deze stoel zitten en dan moeten al de anderen wat over deze persoon gaan zeggen. Positieve dingen, dingen om te bemoedigen of aan te moedigen en dingen waar mensen nog aan moeten werken. Een beetje eng, want meestal zeg je niet ze recht voor z’n raap wat je van andere denkt. Maar het was echt een goede avond. Iedereen was heel openen en ik, en de anderen met mij, hoorde leerzame en bemoedigende dingen. Ik ga ze hier niet op schrijven, wil je ze weten dan vraag je het maar een keer persoonlijk .

Vrijdag hadden we 2 lectures, een persoonlijk gesprek met je teaminstructeur en verder vrije tijd. Tijd om nog door te brengen met de mensen die ik in de afgelopen 4 weken aardig goed heb leren kennen. ‘s Avonds hadden we een heerlijke feestelijjke maaltijd en werden certificaten uitgereikt. Een prachtige afsluitingsdienst. En vervolgens was het zaterdag afscheid nemen. Dat is en blijft niet leuk. Vooral dag zeggen tegen mensen die je vrienden zijn geworden in die 4 weken. Met de wetenschap ze misschien nooit meer te zien.

De laatste dag in Tauernhof waren echt nog genieten. Met Elisabeth ben ik nog een dag wezen wandelen. We hadden besloten naar 3 meren te wandelen. Toen we eenmaal onderweg waren bedachten we dat het leuk zou zijn om alle drie tegelijk op een foto te hebben, zo van de bovenkant. Uiteindelijk bleek dat we daarvoor tot 2.347m moesten lopen. We waren begonnen bij 1.150m. Ach als je eenmaal onderweg bent maakt het ook niet meer uit hé. De weg naar beneden was wel pittig voor onze knieen. De dag erna konden we dat goed voelen wanneer we de trap naar beneden liepen. Maar verder was het een mooie dag. En ik heb ervan genoten nog een dag met Elisabeth door te brengen. Mijn ‘zusje’ (11 jaar leeftijdsverschil) met wie ik 10 maanden samen gewerkt en geleefd heb, letterlijk in dezelfde kamer. Ik ga haar zeker missen…

Gisteren was het tijd om afscheid te nemen. Daar wijd ik maar geen woorden aan. De treinreis werd opgevrolijkt door 2 kleine kinderen met wie ik gekletst, getekent en gespeeld heb. Leuke afleiding… Thuisgekomen bleken mijn zussen mijn huis ‘toegetakeld’ te hebben. Echt een verrassing. Dat had ik niet verwacht. Een leuke manier van thuiskomen En nu ga ik een beetje acclimatiseren.

Ik wil iedereen bedanken voor de mails, de post en de reacties op mijn weblog. Ik had helaas niet de mogelijkheid om iedereen persoonlijk terug te schrijven. Maar weet dat elke kaart en elk woord zeer gewaardeerd is door mij. Hoewel ik in Oostenrijk was heb ik vele gedachten aan jullie gehad en ik hoop zo goed mogelijk de draad hier weer op te pakken in het contact met velen van jullie.

Ik dank de Heere God voor de geweldige en gezegende tijd die ik heb gehad in Tauernhof. Het is echt een gezegende plek. Ik kan jullie aanraden er eens een kijkje te gaan nemen Bijvoorbeeld voor een leuke en actieve ski- of zomervakantie.

Waar mijn weg nu heen gaat weet ik niet precies. Werk vinden om geld te verdienen en vervolgens verder kijken, dat is op dit mijn doelstelling. Zoals de tekst op mijn pagina al zegt: de Heere leidt mij. Ik vertrouw op Hem!

Hartelijke groeten,

Hilde

Ps: van harte welkom om mijn weblog te blijven bezoeken. Ik ga proberen er regelmatig nog een berichtje op te zetten. Hopelijk ook in engels, zodat mijn engels sprekende vrienden ook een beetje kunnen volgen hoe het met mij gaat.