Hallo,

Het is echt ongelofelijk… 3 weken UB zijn al voorbij. Nog maar 1 week te gaan… de tijd gaat te snel. Ik zou graag de tijd stil zetten, zodat ik nog wat langer kan genieten van alle dingen, maar dat zit er niet in.
Een verslag van deze week dan maar!

Maandagmorgen was het weer tijd om alle spullen in te pakken. Deze keer betekende dat echt ongeveer alles. We werden ingedeeld in een slaapteam. Samen met de 3 meiden uit mijn groep moesten we de tent verdelen over onze backpacks. Daarnaast waren er de kookteams. Samen met 2 jongens uit mijn groep was ik een kookteam. Dat betekende: een kist met eten voor 4 dagen verdelen over de backpacks en natuurlijk het gas-kook-ding, pannetje etc. Nou moet ik eerst wat meer vertellen over het eten. Tot nu toe kregen we eten mee voor lunches. Dat betekende wat appels, wortels, hele broden, muslirepen, chocola, monsterkoekjes, salamiworstjes, kaas, jam, cardboardcookie etc. Alles op een hoop gesmeten. En dat moest dan verdeeld worden in het team. Het draaide er meestal op uit dat iedereen zijn eigen eten had, de kleinere dingen en de grotere dingen, zoals brood, een zak pinda’s of studentenhaver, deelden we tijdens de reis onderweg met het team. Ik zal even wat uitleg geven over de monsterkoekjes. Dat zijn een soort zelfgemaakte muslibollen met chocola en rozijnen etc. Volgens Mark, een staflid, bezit het een miljoen calorieen. 1 koekje is te veel voor een broodmaaltijd. Heftig spul dus. En daarnaast is er het cardboardcookie. Dat noemen we zo omdat het echt zo hard is als karton en veel mensen vinden het ook niet echt lekker smaken. Ik vind het zelf wel aardig, tenminste in combinatie met jam. In elk geval is het zeer voedzaam en dat zal het doel wel zijn.
Deze week kregen we dus eten voor 4x lunch, 3x ontbijt en 3x warm eten. Uiteraard allemaal praktisch eten, verpakt in zakjes en zo licht als mogelijk is. Melkpoeder bijvoorbeeld. Echt niet verkeerd moet ik zeggen. Wil je wat tips krijgen, geen probleem… Ben onderhand expert in alles wat met backpacking temaken heeft
Je kunt je wel voorstellen dat onze backpack al met al een flink gewicht had. Ik schat in dat het zo rond de 18 kilo was. Maar mijn 10 jaar oude, trouwe nomad backpack 55 liter is echt perfect. Tot nu toe heb ik eigenlijk nog geen last gehad van mijn schouders en rug, ondanks het gewicht.

Maandag gingen we dus op pad. Dit keer richting de tauernregio. Echt een schitterend bergwandelgebied. Het is een uitstekende plek om van hut tot hut te wandelen. Ik kan het aanraden. Veel ‘höhewegen’. Maandag was een erg warme dag en we liepen lange tijd in de zon. Daarnaast was het alleen maar stijgen. Best pittig vond ik zelf. Het is vaak gewoon je verstand op nul, je blik op oneindig en lopen. Elke stap brengt je dichter bij de einddoel. En natuurlijk niet vergeten tussendoor te genieten van de schitterende natuur. Ons einddoel was de Giglachsee. Een mooi bergmeer. Het eerste wat we deden toen we daar aan kwamen was onze spullen neer gooien, zwempak aan trekken en een duik in het water nemen. Wat is heerlijker na zo’n zweterige wandeling een verfrissende duik te nemen. Het water is natuurlijk wel erg koud, veel bewegen dus. En de bodem moet je ook niet echt goed voelen, want die is sponzig zacht van de vele modder. Maar dat vergeet je terplekke gewoon even.
Vervolgens is het tent opzetten geblazen. Er moet een plek gevonden worden voor de natuurtoilet: een gat in de grond die de volgende dag weer dicht gegooid wordt. Een gat voor etensresten en tandenpoetsen. Daarna een lecture, allemaal zittend op een heuvel. Eten koken en slapen. Heerlijk dat primitieve leven. Voor mij echt puur genieten. Hier hou ik van. Ik ben bang dat ik er verslaafd aan ga raken.

Dinsdag moesten we al vroeg op. Weer een hikedag voor de boeg. Het eerste uur van de dag is altijd pittig voor mij. Ik moet dan in het wandelritme komen. Daarna gaat het altijd een stuk beter. Dinsdag hadden we de opdracht eerst naar twee meren te lopen. Ongeveer 1 uur lopen. Daar wachtten we op alle teams. (Meestal zijn we de laatste groep die vertrekt en de 1 of 2 groep die aankomt, we hebben een stevig wandeltempo.) Als een grote groep gingen we verder (normaal wandelen we in de teams, want dat is praktischer). Met elkaar klommen we toen een berg op en vervolgens weer af naar een ander meer. Daarna kwam er een stuk waarbij we ons touw om ons middel moesten vast maken, carabine er aan en kletteren maar.  Een stuk langs een staaldraad, letterlijk de berg op klimmen. Tot we bij de ingang van een mijn kwamen. Daar gebruikten we onze headlights en gingen door de mijn. Leuk om te doen. Aan de andere kant van de mijn moesten we zo’n 1000 meter naar beneden lopen. Uiteraard ook weer vrij stijl. Echt heerlijk voor je knieen, maar niet heus… Op de plek van bestemming was weer een meer, tijd voor een frisse duik dus. Later op de avond is er nog tijd om naar de hut te gaan die hier in de buurt is. Iets lekkers eten of buttermilch mit heidelbeeren drinken (mmm).

Woensdag ging het uiteraard weer verder. Ik begon onderhand mijn spieren wel wat te voelen. En slapen had ik de nachten daarvoor niet echt heel erg goed gedaan. Het was overigens grappig: ik lag al lekker in mijn tentje toen ik een hele consternatie hoorde buiten. Ik hoorde ook het geluid van de bel van 2 koeien. Er rees dus een vermoeden wat er aan de hand was. Het gegil van meiden bevestigde dit vermoeden aardig: twee koeien kwamen een bezoekje brengen aan een van de tenten

Ook woensdag was een dag met veel bergen en dalen. We liepen een prachtige trail hoog in de bergen. Echt zo’n bergpadje, waarbij je voorzichtig moet zijn waar je je voet neerzet. Uiteindelijk kwamen we weer in een soort dal uit waar we onze tenten opzetten. Deze keer waren er niet alleen koeien, maar ook paarden en veulens in de nabijheid. Op deze plek was het even zoeken naar fris water uit de bergen. Uiteraard zijn er overal watervallen. Maar fris drinkwater kun je het beste halen uit stromen op de plek dat ze uit de bergen komen. Zodat ze niet te lang aan de openlucht blootgesteld zijn. Je weet ook nooit wat voor dieren in de omgeving rondlopen en of ze uit de waterval gedronken hebben of andere dingen. Ik vind het echt leuk om zulke dingen te leren. Bijvoorbeeld ook het doen van de afwas met zand, steentjes en water uit beekjes.

Donderdag is onze laatste dag van deze tour. Maar uiteraard weten we dat nog niet op het moment dat we vertrekken. Aan de ene kant hebben we het vermoeden, omdat we geen eten meer hebben. Maar we worden flink de bergen in gestuurd. Allerlei wilde verhalen doen zich de ronde… Dat is overigens ook grappig. Met behulp van de kaart proberen veel mensen uit te vinden wat de volgende stap zou kunnen zijn. Iedereen heeft daarover zo zijn eigen ideeen. Men probeert ook op verschillende manier bij de instructeurs te ontfutzelen wat we de andere dag gaan doen. Ik doe daar meestal niet zo aan mee, ik hou er wel van niet te weten wat er gebeuren gaat. De opdracht van deze dag is naar de top van de Greifenberg te lopen. Daar hebben we dan lunch met alle teams. Op het moment dat ik het hoor ben ik niet zo blij. Ik heb het gevoel dat ik geen energie meer heb en deze top betekent 1000m klimmen aan een stuk. Waar moet ik de energie vandaan halen… God echter voorziet ook in deze kleine dingen We hebben 4,5 uur de tijd om er te komen, maar in 3 uur zijn we als eerste groep op de top. Uiteraard zijn we als laatste vertrokken, maar het gaat vandaag erg goed, we hebben een goed wandeltempo. Niet te snel, maar gestaag doorwandelen. Op de top spreek ik 2 nederlanders. Het kost me enige seconden voor ik omgeschakeld ben naar het nederlands. Maar erg leuk om hen te spreken. We zijn ze al eerder tegengekomen tijdens deze tour. Ik voel me wel een beetje trots dat ik als meid met een zware rugzak deze twee mannen eruit gelopen heb op weg naar deze top. Zij deden er, met een lichtere rugzak en een kortere afstand langer over .

Op de top krijgen we de opdracht richting Tauernhof te lopen. We moeten als team zelf de weg uit vinden en goed samenwerken. Dat lukt, maar de weg is lang en gaat voortdurend naar beneden. Na 1500 dalen, 5 uur wandelen en 10 minuten zwemmen in een meer zijn we eindelijk bij de parkeerplaats. Gelukkig worden we daar afgehaald. Schoenen uit!!!!!!! Mijn voeten zijn blij dat ze bevrijd zijn, ze hadden het niet meer zo naar hun zin

Nu geniet ik lekker van 2 vrije dagen. Daarna begint de laatste week. Ik heb er nu al zin in, hoewel de tijd mij veel te snel gaat.

Hilde