Hey hallo,

Ik heb de afgelopen week weer genoeg beleefd. Bereid je dus maar voor, want het kan wel weer een lang verhaal worden…

Maandag gingen we op tijd weg. Er stond een bus klaar om ons weg te brengen. Ik geloof dat ons ontbijt al om 6 uur was. Erg wakker was ik dus nog niet. Maar anderhalf uur in de bus is lang genoeg om nog een beetje te pitten. Uiteraard wisten we niet waar we heen gebracht zouden worden. Ik raak daar aardig aan gewend. Gewoon maar zien waar je terecht komt. Heeft zo zijn voordelen: je weet nooit wat je te wachten staat en daardoor kun je je ook geen zorgen gaan maken. We hadden wel eten voor 4 lunches meegekregen. Maar ja, veel info geeft dat ook niet.

Anderhalf uur later stonden we dus aan een meer, bergen om ons heen. Waar overigens niet veel van te zien was, want het was veel te bewolkt. Het zag er naar uit dat het zou gaan regenen, maar op het moment dat we op pad gingen was het droog. Daarom maar geen regenkleding aan, want daar wordt je bijna natter in dan van een beetje regen zelf. Anne, onze teaminstructeur, liet ons op de kaart zien waar we heen zouden lopen. Naar aanleiding van de afstand (12 km) en de hoogte (1200m) berekenden we dat we ongeveer 6 uur onderweg zouden zijn. Het eerste uur liepen we op vrij vlakke grond, daarna ging het een half uur wat meer omhoog, en toen begon het echte hiking werk. Smalle padjes met rotsblokken etc. Lekker 1000 meter aan een stuk omhoog wandelen. Man, dat is behoorlijk pittig moet ik zeggen. En vergeet niet dat ik een backpack op had. Ik moet zeggen dat me dat eigenlijk wel meevalt om die te dragen. Krijg geen last van mijn schouders ofzo. Maar ik denk dat mijn heupgewrichten het wat minder leuk vinden. Want die gingen al snel zeer doen. Ach, gewoon verstand op nul zetten, ogen gericht op je doel, niet te hard lopen en doorgaan. 2 pauzetjes onderweg. En na in totaal 4,5 uur waren we bij de Adamekhütte 2196 meter hoog. 1,5 uur korter over gedaan dan we verwacht hadden. We waren de eerste groep die aan kwam van de 4. Toch iets om trots op te zijn. Na 1 uur wachten en een heiße Chokolade kwamen de eerste anderen aan.

In deze hut zijn we 3 nachten gebleven. Een mooie hut overigens en lekker warm. Een eigen groepsruimte, lekker eten, alle meiden in 1 slaapzaal… etc. Uiteraard alleen koud water en een toilet boven een gat in de grond. Maar ach, alles beter en comfortabeler dan in de grot.

Aan het einde van de dag begint het te sneeuwen. Dat is natuurlijk mogelijk op zo’n hoogte, maar ik had het eigenlijk niet echt verwacht tijdens Upward Bound. Dinsdagmorgen blijkt er ongeveer 30 centimeter buiten te liggen. In plaats van er op uit te gaan wordt de tijd daarom eerst gebruikt voor lessen over sneeuw en over orientatie met een kompas. Ik heb daar eigenlijk nog nooit mee gewerkt, maar het is echt leuk en leerzaam . Na het middageten zijn we toch de sneeuw in gegaan. Ons doel was de gletser. Maar de weg was echt pittig om te vinden ten eerste en daarnaast te bewandelen. Het is echt een klim en klauterroute, over rotsen en stenen met veel gaten en kloven van soms meters diep. Dat kost uiteraard tijd en daarom bereiken we de gletser niet. Jammer, maar toch heerlijk om buiten te zijn in de sneeuw.

Woensdag gaan we er weer op uit. Nu gaan we ‘s morgens al op pad. Door de sneeuwbuien richting een andere gletser. Een die dichterbij is. We hebben onze harnassen al aan en een carabine bij ons… Dat belooft wat. Onderweg komen we een soort hol onder de gletser tegen. Als je er ingaat zie je een plafond van ijs. Hoe oud zal dat ijs wel niet zijn??? Op de gletser kan het gevaarlijk zijn met gleufen e.d. Daarom moeten we ons, als team, aan elkaar binden. We doen dat met een touw dat we normaal gebruiken voor klimmen. 50 meter lang. Om de 5 meter maken we een lus en een knoop. Carabine aan de harnas en het touw en dan gaan. Altijd genoeg afstand bewaren tot je voorganger, het touw bijna gespannen. Het is echt een grappig gezicht om al de teams zo door de sneeuw te zien wandelen. Ik zie er naar uit jullie er foto’s van te laten zien. Nog even geduld daarmee.
Uiteindelijk komen we op een vlakker gedeelte. Daar krijgen we de opdracht een iglo te bouwen met je team. Ik moet zeggen dat het een uitstekende teambuildingsopdracht is. Niemand van ons team heeft ooit een iglo gebouwd en we doen allemaal maar wat zonder een duidelijk plan. (‘s Avonds in de evaluatie hebben we dat maar eens uitgebreid besproken en het bleek uiteindelijk erg leerzaam te zijn en ons team is er door gegroeid. Maar het koste wel een hoop irritatie en frustratie bij iedereen.) Uiteindelijk kwam die iglo er wel en ik was er best trots op. Het hele team kon er, hutjemutje weliswaar, helemaal in. En het mooiste was natuurlijk om achteraf met z’n allen in de iglo te rennen, zodat ie instortte…
Later op de middag deden we nog oefeningen in de sneeuw: een glij-stop-oefening. Als je uitglijdt in de sneeuw en naar beneden rolt, hoe stop je dan het snelst en best. En ook een oefening met het vervoeren van gewonden, met primitieve middelen. Een zeil, sneeuw en touwen. Moeilijk uit te leggen, maar het werkte en ik leer het jullie graag als er weer eens sneeuw ligt in Nederland .

Donderdag is het weer tijd om alles in te pakken en weg te gaan. De route zal over de gletser gaan naar de andere kant van het Dachsteingebergte. Backpack op de rug, allemaal gebonden aan een touw (ik mag het team leiden…), door verse sneeuw. Die verse sneeuw wordt overigens per minuut aangevuld. Enorme grote vlokken komen naar beneden. Rondom zie je niets anders dan wit, wit en wit. Sneeuw en mist. Soms zie ik alleen de laatste mensen van de groep voor mij. De route is soms behoorlijk stijl. De sneeuw is erg poederachtig en valt in de voetsporen van de groep voor ons. Soms stap je op een plek en zak je een stuk in de sneeuw. Op veel plekken komt de sneeuw überhaubt tot halverwege je knieen. Is het echt juli? Na een uur of 2,5 krijgen we het sein om te draaien. De weg is te moeilijk te vinden in de sneeuw. Zelfs onze professionele berggids, die geboren en getogen is in deze bergen kan de weg niet vinden. De hele weg dus terug wandelen. Ik heb echt het gevoel dat we op expeditie op de noordpool zijn ofzo. We lopen langs de hut waar we verbleven en dezelfde weg weer naar beneden als we de eerste dag gekomen zijn. ‘s Morgens om 7 uur zijn we vertrokken met wandelen, ‘s middags om half 5 zijn we uiteindelijk op het eindpunt waar we door de bus worden opgehaald. Alleen een pauze gehad van 15 minuten en verder alleen maar lopen. Ik ben blij dat ik mijn schoenen uit kan doen. Ook ben ik blij met mijn douche in Tauernhof en een nacht in mijn eigen bed.

Rust wordt ons niet echt gegund. Vrijdag zitten we om 8 uur weer aan het ontbijt. Wat zal het plan vandaag zijn??? Jippie, onze groep gaat canyoningen. Ooit gedaan? Je krijgt zo’n waterpak aan, die enorm strak zit, zodat je warm blijft in het koude water. Het weer is eindelijk opgeklaard. Het is warm en zonnig. De canyon is echt geweldig. Het is een soort kloof tussen de bergen waar een beek doorheen stroomt. We zwemmen door het water, lopen door het water, klimmen over rotsblokken en springen van rotsen en watervallen. De hoogste sprong is zo’n 10 meter. Ik vind het leuk om te doen, maar sommigen vinden het wel wat eng. Anderen klappertanden werkelijk van de kou en kunnen bijna niet meer zwemmen. Gelukkig heb ik het niet koud (genoeg vet??? . De natuur is prachtig, jammer dat je geen fototoestel mee kunt nemen. Het water dat naar beneden komt, de kleuren in het water, het frisse groen, de rode helms die we op hebben etc. Het zou echt leuk zijn daar foto’s van te hebben, maar dat zit er niet in. Na wat drogen in de zon en een ijsje bij de Mac komen we weer in Tauernhof.

Vandaag is het zaterdag. Ook nu weer een ontbijt om 8 uur. En daarna met onze klimspullen in de busjes van Tauernhof, op weg naar een klettergarten. Vandaag is het echte rotsklimmen aan de beurt. Een pittig hike-je van een half uur naar de rotswand. Helm op, harnas aan, gezekerd aan een touw en klimmen maar. Ik ben de eerste die van start gaat. Rots klimmen is toch wel weer wat anders dan een outdoor of indoor wand. Maar echt een uitdaging. De route heeft een goede 5. Voor mij een route die ik kan klimmen, maar die zeker ook een uitdaging is. Met wat schrammen kom ik uiteindelijk weer beneden aan. Ach je moet er wat voor over hebben… Het is overigens echt warm vandaag. Meer dan 30 graden. Was is 2 dagen geleden werkelijk op een plek met minus graden? Na een wandeling naar het dal nemen we een duik in het water. Heerlijk verfrissend. Dan is het weer tijd om naar Tauernhof te gaan. Een heerlijke maaltijd is klaar. MMM…

Hilde